Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lutego 2021 roku

Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Tomasz Kalsztein

Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Piasek

po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 roku w Łodzi

na rozprawie

sprawy z powództwa T. B.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda T. B. kwotę 7.740 zł (siedem tysięcy siedemset czterdzieści złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda T. B. kwotę 1.054,68 zł (jeden tysiąc pięćdziesiąt cztery złote sześćdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu;

4.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi:

a)  od powoda T. B. z zasądzonego w punkcie 1 (pierwszym) świadczenia kwotę 171,80 zł (sto siedemdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt groszy),

b)  od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwotę 186,12 zł (sto osiemdziesiąt sześć złotych dwanaście groszy),

tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt VIII C 76/20

UZASADNIENIE

W dniu 28 stycznia 2020 roku T. B., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wytoczył przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S. powództwo o zapłatę kwoty 14.971,83 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 5 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu pełnomocnik powoda powołał się na zdarzenie drogowe, które miało miejsce w dniu 27 lipca 2019 roku i w jego wyniku uszkodzeniu uległ należący do J. G. samochód marki S. (...) nr rej. (...). Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie OC w pozwanym towarzystwie.

W dniu 5 sierpnia 2019 roku poszkodowany zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego ze stawką czynszu w wysokości 150 zł brutto za dobę. Tego samego dnia powód w ramach swojej działalności gospodarczej nabył od poszkodowanego na podstawie umowy cesji wierzytelność za wynajem samochodu zastępczego. W dniu rozpoczęcia najmu powód za pośrednictwem poczty elektronicznej skierował do pozwanego prośbę dotyczącą zarejestrowania szkody, prosząc jednocześnie o przesłanie danych podmiotu, który jest w stanie zorganizować poszkodowanemu najem auta zastępczego. Pozwany przez okres trwania najmu nie skontaktował się z poszkodowanym, nie przedstawił mu także oferty najmu pojazdu zastępczego. Najem trwał 113 dni, powód wystawił z tego tytułu fakturę na kwotę 16.949,83 zł brutto i w dniu 5 grudnia 2019 roku wystąpił do pozwanego o zapłatę odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Pozwany zwrócił jedynie część powyższej kwoty w wysokości 1.978 zł brutto uznając okres najmu pojazdu zastępczego w wymiarze 23 dni i redukując stawkę najmu do kwoty 86 zł brutto, wobec czego powód dochodzi różnicy, tj. kwoty 14.971,83 zł.

Pełnomocnik powoda podkreślił, iż na skutek przedmiotowego zdarzenia z dnia 27 lipca 2019 roku w pojeździe stwierdzona została szkoda całkowita, zaś pozwany przez długi czas nie przyjmował odpowiedzialności w szkodzie przyznając poszkodowanemu odszkodowanie dopiero w dniu 25 listopada 2019 roku. Podkreślił, iż najem pojazdu zasadny był do dnia 1 grudnia 2019 roku tj. od daty otrzymania informacji o przyznaniu odszkodowania i po upływie 7 dni na zagospodarowanie pozostałości.

(pozew k. 6-8 )

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany zakwestionował żądanie powoda co do zasady i co do wysokości, podnosząc, że w dniu 6 sierpnia 2019 roku za pośrednictwem poczty elektronicznej przesłał powodowi informację o możliwości zorganizowania przez pozwanego najmu pojazdu zastępczego oraz o zasadach weryfikacji kosztów najmu pojazdu w przypadku wynajęcia pojazdu we własnym zakresie. Skoro poszkodowany nie skorzystał z oferty i wynajął pojazd zastępczy od powoda przy wyższej stawce za dobę, to nie spełnił swojego obowiązku dążenia do minimalizowania szkody. Pozwany zakwestionował również okres najmu pojazdu, jako nieuzasadniony, wskazując, iż już w dniu 20 sierpnia 2019 roku poszkodowany został poinformowany o wystąpieniu szkody całkowitej w pojeździe a zatem już w tym dniu powinien podjąć czynności związane z zagospodarowaniem pozostałości pojazdu i podjęciem czynności mających na celu zakup nowego pojazdu.

(odpowiedź na pozew k. 25-26 )

Na rozprawie w dniu 22 września 2020 roku oraz na rozprawie w dniu 15 grudnia 2020 roku pełnomocnik pozwanego nie stawił się, prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Pełnomocnik powoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

(protokół rozprawy z dnia 22 września 2020 r k. 37-38, protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2020 roku k. 73)

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2021 roku nikt się nie stawił.

(protokół rozprawy z dnia 9 lutego 2021 roku k. 265)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 27 lipca 2019 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzony został należący do J. G. samochód marki S. (...) nr rej. (...). Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym towarzystwie.

(okoliczności bezsporne, zeznania świadka J. G. 00:06:58 w elektronicznym protokole rozprawy z dnia 22 września 2020r. k. 37-38)

W dniu 5 sierpnia 2019 roku J. G. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego marki F. (...) o nr rej. (...) ze stawką czynszu w wysokości 150 zł brutto za dobę. Umowa uwzględniała zniesienie udziału własnego w szkodzie częściowej oraz całkowitej. Wydanie pojazdu nastąpiło o godzinie 10:40 w Ł. przy ul. (...).

Również tego samego dnia powód zawarł z powodem w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej umowę cesji wierzytelności, w treści której cedent oświadczył, że przysługuje mu wierzytelność pieniężna z tytułu odszkodowania za wynajęcie pojazdu zastępczego w stosunku do wszystkich podmiotów odpowiedzialnych za szkodę w pojeździe S. (...) o nr rej. (...), powstałą w dniu 27 lipca 2019 roku. Przedmiotową wierzytelność cedent przelał na rzecz powoda. W ramach przedmiotowej umowy J. G. upoważnił powoda do uzyskiwania wszelkich informacji dotyczących szkody.

Poszkodowany nie poinformował pozwanego o wynajęciu pojazdu zastępczego.

(umowa najmu pojazdu zastępczego k. 17, zeznania świadka J. G. 00:06:58 w elektronicznym protokole rozprawy z dnia 22 września 2020r. k. 37-38, umowa cesji k. 18)

Za pośrednictwem poczty elektronicznej, tego samego dnia, tj. 5 sierpnia 2019 roku T. B. zgłosił szkodę do pozwanego towarzystwa i przesłał w formie elektronicznej prawo jazdy poszkodowanego, dowód rejestracyjny pojazdu poszkodowanego, umowę cesji, oświadczenie Vat i dyspozycję wypłaty odszkodowania, prosząc jednocześnie w przypadku gdyby pozwany miał zamiar zaoferować poszkodowanemu pojazd zastępczy, o wskazanie bądź zorganizowanie podmiotu, który wynajem może przeprowadzić bądź kontynuować (adres, nazwa telefon kontaktowy) a także o przesłanie regulaminu wynajmu wypożyczalni, która taki wynajem będzie realizować na zlecenie ubezpieczyciela.

Następnego dnia, tj. 6 sierpnia 2019 roku pozwany za pośrednictwem poczty elektronicznej potwierdził zarejestrowanie szkody przesyłając w załączeniu informację o możliwościach organizacji bezgotówkowego najmu pojazdu zastępczego ze wskazaniem nazw sieci wypożyczalni oraz wysokości stawki brutto za dobę wynajmu wraz z informacją, iż w przypadku zainteresowania usługą należy poinformować o tym podczas zgłoszenia szkody lub skontaktować się z opiekunem szkody, nadto pozwany poinformował, iż w przypadku wynajmu pojazdu we własnym zakresie zastrzega prawo do weryfikacji okresu najmu i jego dobowej stawki do wysokości wskazanej przez ubezpieczyciela w przedmiotowej ofercie. W przypadku, gdyby poszkodowany już rozpoczął najem, ubezpieczyciel oferował zamianę na pojazd z jednej z wypożyczalni z nim współpracujących, zaś pojazd zostałby podstawiony w miejsce wskazane przez poszkodowanego. Ubezpieczyciel zastrzegł możliwość weryfikacji dobowej stawki wynajmu do wysokości wskazanej w ofercie w przypadku gdyby poszkodowany nie skorzystał z propozycji zamiany wypożyczalni.

Pozwany w przedmiotowej ofercie wskazał możliwość najmu pojazdu zastępczego z segmentu B w stawce za dobę 86 zł brutto.

(wydruk wiadomości poczty elektronicznej k. 19, oferta najmu w załączonych aktach szkody k. 30)

W dniu 20 sierpnia 2019 roku pozwane towarzystwo poinformowało poszkodowanego J. G., iż koszt naprawy pojazdu przenosi wartość pojazdu przed szkodą, a zatem szkoda zostanie rozliczona jako szkoda całkowita.

(decyzja z dnia 20 sierpnia 2019 roku w załączonych aktach szkody k. 30)

J. G. użytkował pojazd zastępczy do dnia 26 listopada 2019 roku. Pojazd wynajmowany wykorzystywał w celach prywatnych do codziennego funkcjonowania.

(umowa najmu pojazdu zastępczego k. 19, zeznania świadka J. G. 00:06:58 w elektronicznym protokole rozprawy z dnia 22 września 2020r. k. 37-38, oświadczenie k. 72)

T. B. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wystawił w dniu 5 grudnia 2019 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 16.949,83 zł za wynajem pojazdu zastępczego za okres 113 dni, przy stawce 150 zł brutto.

W dniu 5 grudnia 2019 roku powód za pośrednictwem poczty elektronicznej zgłosił pozwanemu roszczenie z tytułu najmu pojazdu zastępczego, wzywając pozwanego do zapłaty.

Pozwany decyzją z dnia 9 grudnia 2019 roku uznał zasadność najmu pojazdu zastępczego za okres 23 dni tj. od dnia 5 sierpnia 2019 roku do dnia informacji o szkodzie całkowitej dnia 20 sierpnia 2019 roku oraz 7 dni na zagospodarowanie pozostałości pojazdu, przy stawce 86 zł brutto za dobę najmu, przyznając z tego tytułu kwotę w wysokości 1.978 zł brutto.

(faktura VAT k. 16, decyzja w załączonych aktach szkody k. 30, wydruk wiadomości e-mail k.15, wezwanie do zapłaty w załączonych aktach szkody k. 30, okoliczności bezsporne

Dobowa stawka najmu pojazdu w formie bezgotówkowej dla segmentu B w 2019 roku kształtowała się na poziomie 110-200 zł netto ( 135-246 zł brutto).

Dobowa stawka najmu pojazdu w formie gotówkowej dla segmentu B w 2019 roku kształtowała się na poziomie 65-121 zł netto ( 80-149 zł brutto).

(opinia biegłego sądowego k. 45-57)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości ani rzetelności ich sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron. Podstawę ustalenia stanu faktycznego stanowił także dowód z przesłuchania świadka J. G., a także dowód z opinii biegłego sądowego.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługuje na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawał fakt zaistnienia zdarzenia z dnia 27 lipca 2019 roku, w skutek którego został uszkodzony pojazd marki S. (...) nr rej. (...), zakwalifikowanie przez pozwanego tej szkody jako szkody całkowitej. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność za powstałą szkodę wypłacając odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego w wysokości 1.978 zł. Nie był również kwestionowany fakt zawarcia pomiędzy poszkodowanym a powodem umowy cesji wierzytelności z tytułu najmu pojazdu zastępczego na rzecz powoda. Mając, więc na uwadze przedłożoną umowę cesji wierzytelności nie budziła wątpliwości w świetle art. 509 k.c. i n. legitymacja strony powodowej do występowania w niniejszym postępowaniu.

Kwestią sporną między stronami była wysokość stawki dobowej za najem pojazdu zastępczego oraz okres najmu.

Przechodząc do rozważań prawnych należy wskazać, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (art. 822 § 1 k.c.). Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych regulują przepisy ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2060 z późn. zm.), w dalszej części uzasadnienia nazywanej ustawą. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 36 ust. 1 ustawy z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, a odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Ustalenie odszkodowania z ubezpieczenia OC następuje według ogólnych zasad, określonych w art. 361-363 k.c., z tym jedynie zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest tylko do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości, ustalonej w umowie, sumy gwarancyjnej (art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 ustawy).

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 17 listopada 2011 r. (III CZP 5/11 OSNC 2012, Nr 3, poz. 28) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że nie wszystkie wydatki, pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym, mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Sąd Najwyższy zauważył, iż nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych. Za celowe i ekonomicznie uzasadnione mogą być - co do zasady - uznane wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu. Pogląd ten Sąd Rejonowy w całości podziela.

Celem rozstrzygnięcia rozbieżności dotyczących tego, czy ciążący na poszkodowanym obowiązek minimalizacji szkody oraz obowiązek współdziałania z dłużnikiem przy wykonaniu zobowiązania uzasadnia odmowę pokrycia przez ubezpieczyciela OC faktycznie poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego w zakresie, w jakim wykraczają one poza koszty najmu proponowanego przez ubezpieczyciela, wydana została uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 r. (III CZP 20/17, LEX nr 2340475) zgodnie z którą: wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Sąd Najwyższy w przytoczonej uchwale stwierdził, że nie mogą być uznane za celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki, które nie są konieczne do wyeliminowania negatywnego następstwa majątkowego w postaci utraty możliwości korzystania z uszkodzonego (zniszczonego) pojazdu, gdyż następstwo to może być wyeliminowane - bez uszczerbku dla godnych ochrony interesów poszkodowanego - w inny, mniej uciążliwy dla dłużnika sposób. Jeżeli zatem ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu - we współpracy z przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów - skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu albo zniszczonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, koszty te - w zakresie nadwyżki - będą podlegały indemnizacji tylko wtedy, gdy wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za "celowe i ekonomicznie uzasadnione". W tym kontekście istotne znaczenie ma nie tylko równorzędność samego pojazdu, ale także dodatkowych warunków umowy, takich jak np. czas i miejsce udostępnienia oraz zwrotu pojazdu zastępczego czy też obowiązek wpłaty kaucji. Jeżeli istotne warunki wynajmu proponowanego przez ubezpieczyciela (we współpracy z przedsiębiorcą wynajmującym pojazdy) czynią zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanego, nie ma podstaw, by obciążać osoby zobowiązane do naprawienia szkody wyższymi kosztami związanymi ze skorzystaniem przez poszkodowanego z droższej oferty. Odstępstwa od tej reguły nie uzasadniają drobne niedogodności o charakterze niemajątkowym, które mogą wiązać się np. z koniecznością nieznacznie dłuższego oczekiwania na podstawienie pojazdu zastępczego proponowanego przez ubezpieczyciela. Z uwagi na ciążący na ubezpieczycielu obowiązek szczególnej, podwyższonej staranności nie można też przypisać decydującego znaczenia czynnikowi w postaci szczególnego zaufania, jakie poszkodowany ma do kontrahenta, z którego usług chciałby skorzystać. Poniesienia wyższych kosztów nie uzasadnia również sama przez się prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego warsztat naprawczy, w którym uszkodzony pojazd ma być naprawiany. Konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem - w praktyce zwykle telefonicznego - nie może być uznana za niedogodność, która uzasadnia poniesienie wyższych kosztów najmu. Co więcej, należy uznać, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu (zniszczonemu). Nie ma to nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty rynkowej najmu, nie jest bowiem istotne to, czy propozycja ubezpieczyciela jest najtańsza, lecz to, że jest przez niego akceptowana. Zgodnie z uzasadnieniem uchwały za istotne przy najmie pojazdu zastępczego należy uznać: równorzędność pojazdu zastępczego (pod względem klasy i stanu pojazdu) oraz czas i miejsce udostępnienia oraz zwrotu pojazdu zastępczego, obowiązek wpłaty kaucji. Za nieistotne należy uznać zaś: koniecznością nieznacznie dłuższego oczekiwania na podstawienie pojazdu zastępczego proponowanego przez ubezpieczyciela, prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego warsztat naprawczy, szczególne zaufanie jakie poszkodowany ma do kontrahenta, z którego usług chciałby skorzystać. Sąd Najwyższy wskazał nadto, iż w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu (zniszczonemu). Tym samym obowiązek ten ciąży na poszkodowanym nawet, gdyby ubezpieczyciel sam nie przejawiał inicjatywy w tym zakresie.

Przenosząc powyższe rozważania, które Sąd Rejonowy w pełni podziela, na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż poszkodowany nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 362 i art. 826 § 1 k.c. minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem). Okoliczności te zaś powodują, iż powód, który nabył przedmiotową wierzytelność poszkodowanego wobec pozwanego ubezpieczyciela nie może skutecznie domagać się od pozwanego zasądzenia wydatków na najem pojazdu zastępczego poniesionych przez poszkodowanego, przekraczających koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż powód po zgłoszeniu szkody pozwanemu otrzymał od pozwanego za pośrednictwem poczty elektronicznej informację o możliwościach organizacji najmu pojazdu zastępczego ze wskazaniem nazw sieci wypożyczalni oraz wysokości stawki brutto za dobę wynajmu. Oferta ta wprawdzie nie zawierała szczegółowych warunków, jednakże pozwany wyraźnie poinformował, iż w przypadku zainteresowania usługą należy poinformować o tym podczas zgłoszenia szkody lub skontaktować się z opiekunem szkody. Tożsamą informację na piśmie otrzymała i podpisała osoba reprezentująca poszkodowanego J. G. podczas oględzin uszkodzonego pojazdu w dniu 9 sierpnia 2019 roku. W przedstawionej ofercie pozwany wyraźnie wskazał możliwość najmu pojazdu zastępczego o klasie B w stawce za dobę 86 zł netto.

Poszkodowany nie wyraził jednak zainteresowania najmem pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanego, bowiem w momencie zgłaszania szkody wynajmował już pojazd zastępczy od powoda.

Poszkodowany powinien rozważyć wszystkie warunki najmu, w tym stawkę ze względu na obowiązek współdziałania z wierzycielem i obowiązek minimalizacji szkody. J. G. (którego działania odniosły skutek dla powoda jako nabywcy wierzytelności) przyczynił się do zwiększenia odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego poprzez wybranie innego podmiotu-powoda, który oferował droższe usługi niż podmiot współpracujący z pozwanym, bez wykazania jakiegokolwiek, racjonalnie uzasadnionego powodu. Wybór innego podmiotu świadczącego usługi najmu pojazdów mógłby być uwzględniony, gdyby strona powodowa wykazała, iż najem pojazdu zastępczego u tego właśnie podmiotu był niezbędny i konieczny a także uwzględniał ważne i uzasadnione potrzeby poszkodowanego. W przedmiotowej sprawie takowe okoliczności nie zostały wykazane przez stronę powodową zgodnie z ciężarem dowodu z art. 6 k.c. Pozwany poinformował poszkodowanego o możliwości najmu pojazdu, więc w zakresie istnienia szczególnych okoliczności ze względu na które poszkodowany dokonał wyboru innej wypożyczalni spoczywał na powodzie. Ze względu na powyższe, Sąd uznał więc racje pozwanego w zakresie stawki dobowej najmu w wysokości 86 zł netto.

Odnosząc się z kolei do zasadnego okresu najmu pojazdu zastępczego należy zauważyć, że to na pozwanym spoczywał obowiązek wykazania przyczyn, dla których obniżył wymiar wypłaconego odszkodowania. Ciężar dowodu w postepowaniu cywilnym nie zawsze spoczywa na powodzie. Ten, kto odmawia zadość żądaniu powoda obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2012 r., XII GA 748/11). Nie ulega wątpliwości, że powód obowiązany jest do wykazania wysokości szkody, a pozwany do udowodnienia zasadności jej obniżenia. Poszkodowany najął pojazd zastępczy na czas zakończenia postępowania likwidacyjnego (szkoda całkowita). Pozwany podnosząc, iż okres najmu został niezasadnie wydłużony winien tą okoliczność udowodnić, bowiem to on wywodzi z niej skutki prawne. Jednak nie zaoferował on żadnego materiału dowodowego dla wykazania swoich twierdzeń, ograniczając się jedynie do negowania okresu najmu, wskazując, iż w dniu 20 sierpnia 2019 roku poszkodowany został poinformowany o wystąpieniu szkody całkowitej w pojeździe, a zatem już w tym dniu powinien podjąć czynności związane z zagospodarowaniem pozostałości pojazdu i mających na celu zakup nowego pojazdu, tym samym uznając zasadność okresu najmu na 23 dni. Pojazd został zdany przez poszkodowanego dnia 26 listopada 2019 roku. tj. przed wydaniem decyzji pozwanego w przedmiocie przyznania odszkodowania, przez cały okres najmu auto było niezbędne poszkodowanemu J. G. w celach prywatnych. Biorąc powyższe pod uwagę należy jednoznacznie uznać, iż okres najmu pojazdu zastępczego 113 dni był w pełni uzasadniony.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd uznał za zasadny koszt najmu pojazdu zastępczego obejmujący okres 113 dni po dobowej stawce najmu zaproponowanej przez pozwanego 86 zł brutto, tj. 9.718 zł brutto. Uwzględniając wypłaconą z tego tytułu w toku postępowania likwidacyjnego kwotę w wysokości 1.978 zł, Sąd na podstawie art. 34 ust. 1, art. 36 ust. 1 ustawy w zw. z art. 822 § 1 k.c. i art. 362 k.c., zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7.740 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty.

Podstawę żądania odsetkowego powoda stanowi przepis art. 481 § 1 k.c. w myśl którego, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie.

Powództwo w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Strona powodowa poniosła następujące koszty: 750 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 3.600 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, obliczonego stosownie do wartości przedmiotu sporu, zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1.000 zł tytułem wynagrodzenia biegłego sądowego, łącznie 5.367 zł. Strona pozwana poniosła następujące koszty: 3.600 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, obliczonego stosownie do wartości przedmiotu sporu, zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, łącznie 3.617 zł. Łączne koszty postępowania wyniosły 8.984 zł. Uwzględniając fakt, że strona powodowa wygrała proces w 52%, a przegrał w 48% powód winien ponieść koszty postępowania w wysokości 4.402,16 zł. Wobec powyższego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.054,68 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd działając na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2002 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) stosownie do wyniku procesu nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi nieuiszczone koszty sądowe obejmujące wynagrodzenie biegłego w kwocie 357,92 zł. Strona powodowa przegrała niniejszą sprawę w 48%, zaś strona pozwana w 52 %, co uzasadniało pobranie od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi kwoty 171,80 zł, od pozwanego należało pobrać tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych pozostałą kwotę 186,12 zł.

Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.