Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 21 listopada 2016 roku

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w VIII Wydziale Cywilnym

w składzie: przewodniczący: SSR Bartek Męcina

protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Ławniczak

po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 roku w Łodzi

sprawy z powództwa L. I N. Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K.

przeciwko J. A.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt VIII C 547/16

UZASADNIENIE

W pozwie wniesionym w dniu 9 października 2015 roku w elektronicznym postępowaniu sądowym powód (...) Finanse I (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o zasądzenie od pozwanego J. A. kwoty 6.052,68 zł. z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 28 sierpnia 2013 r. J. A. zawarł z Bankiem (...) S.A. we W. umowę bankową nr (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną kwotę pieniędzy, zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach określonych w umowie. W dniu 9 lipca 2015 r. powód nabył od Banku (...) S.A. we W. wierzytelność przysługującą wobec J. A.. Na dochodzoną pozwem kwotę składają się należność główna w wysokości 5.447,64 zł., odsetki karne naliczone za opóźnienie w wysokości 416,10 zł., odsetki umowne naliczane przez pierwotnego wierzyciela w wysokości 53,12 zł. i odsetki umowne naliczone przez powoda w wysokości 135,82 zł.

(pozew k. 2- 4)

Postanowieniem z dnia 29 października 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie przekazał sprawę do Sądu Rejonowego dla Łodzi- Widzewa w Łodzi z uwagi na brak podstaw do wydania nakazu zapłaty.

(postanowienie k. 5)

Nakazem zapłaty z dnia 27 stycznia 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.052,68 zł. z umownymi odsetkami zgodnie z żądaniem pozwu oraz kwotę 1.262,50 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.

(nakaz zapłaty k. 18)

W dniu 17 lutego 2016 r. J. A. złożył sprzeciw, którym zaskarżył powyższy nakaz w całości. Pozwany podniósł zarzut nieistnienia roszczenia, twierdząc, iż nie zawierał z powodem żadnej umowy mogącej być podstawą jego zobowiązań, ani też nigdy nie otrzymał od strony powodowej wezwania do zapłaty dochodzonej kwoty.

(sprzeciw k. 21- 23)

W piśmie z dnia 14 marca 2016 r. powód podtrzymał żądanie pozwu wraz z uzasadnieniem jak w pozwie złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

(pismo k. 27)

Na rozprawie w dniu 11 lipca 2016 r. i 21 listopada 2016 r. pełnomocnik powoda nie stawił się, natomiast pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości.

(protokół rozprawy k. 45 i k. 56- 57)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 28 sierpnia 2013 r. J. A. zawarł z Bankiem (...) S.A. we W. umowę rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowego, umowę usług bankowości elektronicznej (...) i umowę o kartę płatniczą. Na podstawie powyższej umowy bank zobowiązał się do otwarcia i prowadzenia dla pozwanego rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowego. Poza tym J. A. otrzymał dostęp do usług bankowości elektronicznej (...).

(umowa rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowego k. 28- 29)

W dniu 9 lipca 2015 r. Bank (...) S.A. we W. zawarł z (...) Finanse I (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. umowę przelewu wierzytelności, w tym wierzytelności przysługującej wobec J. A..

(umowa przelewu wierzytelności k. 31- 35, załącznik 2 wykaz wierzytelności k. 38)

W dniu 11 marca 2016 r. uległa zmiana nazwa powoda z (...) Finanse I (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. na L. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty.

(wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych k. 47- 48)

W dniu 16 listopada 2016 r. J. A. złożył do Prokuratury Rejonowej Ł. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na jego szkodę, poprzez doprowadzenie przez J. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

(zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa k. 54- 55)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości nie kwestionowała żadna ze stron procesu.

Na rozprawie w dniu 21 listopada 2016 r. Sąd oddalił wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków J. W. i K. K.. W ocenie Sądu wobec zeznań pozwanego, który nie kwestionował zawarcia przedmiotowej umowy bankowej, przeprowadzenie dowodów z przesłuchania wymienionych świadków nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu w całości.

W przedmiotowej sprawie powód L. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. dochodził od pozwanego J. A. zapłaty kwoty 6.052,68 zł. z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty z tytułu zawartej przez pozwanego w dniu 28 sierpnia 2013 r. z Bankiem (...) S.A. we W. umowy rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowego, umowy usług bankowości elektronicznej (...) i umowy o kartę płatniczą. W ocenie Sądu powód nie wykazał, że przysługuje mu wobec J. A. wierzytelność w dochodzonej pozwem wysokości. Co prawda podniesiony przez J. A. zarzut nieistnienia zobowiązania okazał się chybiony, gdyż po złożeniu przez powoda umowy bankowej z dnia 28 sierpnia 2013 r., pozwany rozpoznał swój podpis oraz nie kwestionował, że mógł ją zawrzeć. Jednak strona powodowa poza wymienioną umową bankową nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wysokość zobowiązania J. A.. W tym zakresie powód nie sprostał ciążącemu na nim zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężarowi udowodnienia okoliczności faktycznych, z których wywodzi skutki prawne. Zgodnie z powołanym przepisem ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. W przedmiotowej sprawie to powód winien udowodnić, że pozwany powinien zapłacić mu należność w opisanej pozwem wysokości. Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Wskazać przy tym należy, że obowiązujące przepisy (art. 207 § 6 k.p.c.) nakazują stronom postępowania przytaczanie okoliczności faktycznych i dowodów, co do zasady wraz z pierwszym pismem, w którym zajmuje stanowisko w sprawie (pozwie, odpowiedzi na pozew, sprzeciwie). Już zatem w treści pozwu powód winien niezwłocznie przedstawić wszelkie wnioski dowodowe i dowody na uzasadnienie swoich twierdzeń faktycznych (B. K., Rozważania o "braku zwłoki" jako podstawie uwzględnienia spóźnionego materiału procesowego na gruncie art. 207 § 6 oraz 217 § 2 k.p.c. Artykuł. S. P.. (...)-148), a nie zrobił tego. Wskazać bowiem należy, że § 2 art. 217 k.p.c. jasno wskazuje, że fakty i dowody winny być przytaczane „we właściwym czasie” pod rygorem ich pominięcia jako spóźnionych (por. Komentarz do art. 217 Kodeksu postępowania karnego: P. Telenga i inni, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. WKP, 2012; T. Żyznowski i inni, Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1-366. Lex, 2013; B. Karolczyk, Rozważania o "braku zwłoki" jako podstawie uwzględnienia spóźnionego materiału procesowego na gruncie art. 207 § 6 oraz 217 § 2 k.p.c. Artykuł. St.Prawn. 2012/1/123-148). z Należy zwrócić uwagę na to, że strona powodowa wywodzi swoje roszczenia z umowy rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowego, usług bankowości elektronicznej (...) i karty płatniczej. Tymczasem strona powodowa nie przedstawiła żadnych wyjaśnień, a przede wszystkim dowodów świadczących o okolicznościach powstania zadłużenia po stronie pozwanej w wysokości 5.447,64 zł. Skoro roszczenie powoda jest związane z prowadzeniem rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowego, to strona powodowa powinna przedstawić chociażby listę operacji dokonywanych na rachunku pozwanego. Powód ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia w uzasadnieniu pozwu, że J. A. nie wywiązał się z przyjętego zobowiązania.

Ponadto strona powodowa dochodziła od pozwanego zapłaty z tytułu odsetek karnych naliczonych za opóźnienie w wysokości 416,10 zł. i odsetek umownych naliczonych przez pierwotnego wierzyciela w wysokości 53,12 zł. Pomimo tak sformułowane żądania powód nawet nie sprecyzował za jaki okres i od jakich kwot zostały wyliczone powyższe roszczenia odsetkowe. Strona powodowa nie przedstawiła także żadnych dowodów na powyższe okoliczności. Dodatkowo strona powodowa, pomimo wyraźnego zobowiązania z dnia 16 grudnia 2015 r. (k. 15 akt sprawy), nie przedstawiła regulaminu kont dla ludności i załącznika do tego regulaminu, stanowiących integralne części umowy bankowej zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem. Wobec tego, że w umowie z dnia 28 sierpnia 2013 r. brak jest postanowień dotyczących uprawnień Banku (...) S.A. we W. do naliczania odsetek karnych i umownych w żądanej pozwem wysokości, trzeba przyjąć, że również w tym zakresie powód nie podołał ciążącego na nim ciężarowi dowodu.

Działając w ten sposób powód pozbawił Sąd możliwości dokonania weryfikacji, czy przysługiwała mu wobec J. A. wierzytelność w dochodzonej pozwem wysokości. Potrzeba dokonania przez Sąd takich ustaleń była tym bardziej aktualna w przedmiotowym postępowania, gdyż pozwany zaskarżył nakaz zapłaty w całości i wnosił o oddalenie powództwa.

Nie można się również zgodzić z twierdzeniem strony powodowej, że przedstawiony wyciąg z ksiąg rachunkowych banku nr (...) stanowi wystarczający dowód na istnienie zobowiązania pozwanego w dochodzonej wysokości. Zgodnie z przepisem art. 245 k.p.c. dokument prywatny stanowi dowód jedynie tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Moc dowodową dokumentów urzędowych określa przepis art. 252 k.p.c. , z którego wynika, że strona, która zaprzecza prawdziwości tego dokumentu albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, powinna okoliczności te udowodnić. Natomiast jeżeli strona zaprzecza prawdziwości dokumentu prywatnego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenie osoby, która je podpisała od niej nie pochodzi, obowiązana jest okoliczności te udowodnić chyba, że dokument ten pochodzi od osoby innej niż strona zaprzeczająca. Wówczas bowiem prawdziwość dokumentu powinna udowodnić strona, która chce z niego skorzystać - art. 253 k.p.c.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 marca 2011 roku, sygn. akt P 7/09 (Dz. U. z 2011, nr 72, poz. 388) stwierdził, że art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe , w zakresie, w jakim nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych banku w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazano, że poprzez nadanie wyciągom z ksiąg rachunkowych banku mocy prawnej dokumentów urzędowych dochodzi do osłabienia pozycji konsumenta w postępowaniu cywilnym, a przez to naruszenia zasady równości. Do wyciągów z ksiąg bankowych przedstawionych jako dowód w postępowaniu cywilnym mają bowiem odpowiednie zastosowanie przepisy art. 244 §1 i art. 252 k.p.c. To zaś oznacza, że aby udowodnić istnienie dochodzonej przez bank wierzytelności i jej wysokość, wystarczy przedłożyć sądowi wyciąg z ksiąg rachunkowych banku, bez potrzeby wskazywania tytułu, ani okoliczności, w jakich zobowiązanie powstało. Z traktowaniem dokumentu bankowego jako dokumentu urzędowego wiąże się bowiem domniemanie wiarygodności tego dokumentu, co zmienia wynikającą z art. 6 k.c. regułę ciężaru udowodnienia faktu, który co do zasady spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na zasadzie art. 232 k.p.c. , strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Wobec tego, co do zasady, to powód musi udowodnić istnienie dochodzonej wierzytelności, okoliczności jej powstania oraz wysokość. Występujący w roli konsumenta pozwany, chcąc obalić domniemanie prawdziwości wyciągu z ksiąg rachunkowych banku, musi przeprowadzić dowód przeciwieństwa. Jakkolwiek z prawnego punktu widzenia konsument ma możliwość skorzystania ze wszelkich środków dowodowych, w przypadku roszczeń finansowych starania, aby udowodnić swoje racje są z reguły iluzoryczne. W doktrynie postępowania cywilnego wskazano, że domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego powoduje, że jest to najbardziej wiarygodny środek dowodowy w postępowaniu cywilnym, najczęściej mający dla sądu rozstrzygające znaczenie

Oznacza to, że przedłożony przez powoda dokument w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych pierwotnego wierzyciela, mający stanowić podstawę wykazania istnienia, wysokości oraz wymagalności dochodzonego przez niego roszczenia, nie spełnia już wymogów określonych w ust. 1 art. 95 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe , stanowiąc jedynie prywatny dokument, nie mogący stanowić dowodu na powołane okoliczności skoro został on zakwestionowany przez pozwaną. Ponieważ oprócz wskazanego wyciągu z ksiąg rachunkowych powód przedłożył jedynie dowody w postaci wezwań pozwanego do zapłaty należności dochodzonej pozwem, uznać należy, że powód, na którym stosownie do art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu, nie wykazał zasadności dochodzonego roszczenia co do wysokości.

Na marginesie należy zauważyć, że przedstawione przez J. A. okoliczności zawarcia umowy bankowej z dnia 28 sierpnia 2013 r. były zupełnie irrelewantne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Skoro J. A. zawarł powyższą umowę to dla oceny zasadności powództwa nie ma znaczenia z czyjej inicjatywy doszło do jej zawarcia i kto faktycznie korzystał z rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowego, usług bankowości elektronicznej (...) i karty płatniczej, gdyż działo się to za zgodą pozwanego.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.